به گزارش مشرق، آمریکا برای حفظ باز بودن تنگه هرمز، سناریوهای متعددی را دنبال کرد که در نهایت، به گزینه مداخله زمینی نیز نزدیک شد؛ هدف از این سناریو، تصرف برخی از جزایر راهبردی ایران و ایجاد کنترل میدانی بر تنگه بود. با این حال، اقدام پیش‌دستانه سپاه پاسداران این روند را با اخلال جدی مواجه کرد.

در همین چارچوب، یگان‌های مستقر در جزیره بوبیان کویت هدف قرار گرفتند و بخشی از شناورهای آبی-خاکی (Landing Craft) آن‌ها منهدم شد. همزمان، حملات به پایگاه‌های مرتبط در عربستان نیز صورت گرفت که در مجموع، ظرفیت آغاز یک عملیات زمینی را از همان مراحل اولیه با اختلال مواجه کرد.

در حوزه پشتیبانی هوایی نیز، ایالات متحده با چالش‌های قابل توجهی روبه‌رو شد. استقرار گسترده هواپیماهای سوخت‌رسان در اسرائیل، اردن و عربستان با هدف پشتیبانی از عملیات‌های هوایی انجام شده بود؛ اما در جریان درگیری‌ها، بخشی از این ظرفیت از دست رفت. گزارش‌ها حاکی از آن است که دو فروند سوخت‌رسان در آسمان عراق از دست رفته و در ادامه، دست‌کم پنج فروند دیگر در عربستان دچار آسیب شده‌اند. در عملیات اخیر نیز، حداقل یک سوخت‌رسان به‌طور قطعی منهدم شده و تصاویر ماهواره‌ای از آسیب دیدن چند فروند دیگر حکایت دارد. در مجموع، می‌توان گفت حدود یک‌چهارم از ناوگان سوخت‌رسان آمریکا در این منطقه از چرخه عملیاتی خارج شده است.

از منظر فنی، اصابت موشک—حتی بدون انهدام کامل—می‌تواند با ایجاد شعاع گسترده ترکش (تا حدود صدها متر)، هواپیماهای مستقر در یک رمپ پروازی را دچار آسیب‌های جدی کند. در چنین شرایطی، حتی برخورد محدود ترکش نیز می‌تواند یک هواپیما را «گراند» کرده و تا زمان انجام تعمیرات اساسی (اورهال) از چرخه پرواز خارج کند. تصاویر ماهواره‌ای منتشرشده از پایگاه‌های منطقه‌ای نیز نشان می‌دهد که تعداد قابل توجهی از هواپیماهای مستقر، دست‌کم دچار آسیب عملیاتی شده‌اند.

در ادامه این روند، گزارش‌هایی نیز درباره از دست رفتن یک فروند هواپیمای آواکس E-۳ بر اثر اصابت مستقیم منتشر شد. این دسته از هواپیماهای هشدار زودهنگام و کنترل هوابرد، نقش محوری در هدایت و مدیریت عملیات‌های هوایی—از جمله هماهنگی جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌ها—ایفا می‌کنند. بنابراین، آسیب به چنین سامانه‌هایی، به‌طور مستقیم کارایی عملیاتی نیروی هوایی آمریکا را تحت تأثیر قرار داده و موجب ایجاد خلل در فرماندهی و کنترل میدان نبرد می‌شود.

در مجموع، این تحولات نشان می‌دهد که تلاش آمریکا برای ایجاد برتری عملیاتی در منطقه—چه در سطح زمینی و چه در سطح هوایی—با موانع جدی مواجه شده و بخشی از زیرساخت‌های کلیدی پشتیبانی و فرماندهی آن دچار فرسایش قابل توجهی شده است.